İyi bir soru ve iyi bir çözümleme.
Parmenides Varlık ve yokluk üzerine düşünmüştü. Herakleitos'çulara karşı çıkmıştı: Varlık yokluğa, yokluk varlığa dönüşemezdi onun için, bu herşeyi bir cadı kazanına atıp hiçbir şeyin sağlam duramamasıydı ve aptalcaydı onun için. Varlık ve yokluk kavramlarının kendi başına varolduğunu düşünmesi onu bir 'ermiş' yaptı. Zira var=var, yok=yok çözümlemesini ona bir tanrıça bir şiir şeklinde göstermişti (Bir tür vahiy gelmişti ona: Bir çok kaynak bulunabilir ama Walther Kranz'ın "Antik felsefesi" ni hatırlıyorum.) Varlık ve yokluk kendi başlarına, kendinde kavramsalar içlerini ne doldurursa doldursun (bir yıldız, bir hayal, bir fikir, bir bardak limonata, bir bardak) sabittiler. Evet kabul der Platon düşüncesi buna ama yokluk'ta var değil midir? Çelişik de olsa biz yokluğu her andığımızda bir belirlenim, en azından bir içerik veririz. Örneğin, "bu işte ben yokum" dersem neyde yok olduğumun bilgisi bende şu ya da bu düzeyde mevcuttur, vardır.
İş hiç değilde, hiççilik olunca sizin çözümlemenizdeki akıl-dışı ortaya çıkyor, aynen sizin çıkardığınız gibi. Niçin hiççilik olumsuz duygulanımlarla, olumsuz fikirlerle seyrediyor. Yokluk üzerine eski çözümlemelerde olduğu gibi olumlu, olumsuz duygulanımların ötesinde olması gerekmez miydi? Hiççiliğin kendisi daha baştan saçma bir şey. Çünkü akılcı anlamı yokolanları savunmak, yokolanları izlemek gibi bir anlama gelirdi. Hiççiliği anlamlı kılan onun sözcüğünün tanımının ötesinde modern içeriği. A priori hiç bir değer, Parmenides'in kategorileri (bence kategoridirler) varlık aleminde kendinde varolan hiçbir kategori tanımaması: Tanrı yok, a priori (önsel-düşüncelerimizden bağımsız olarak varlıkta bulunan) hiçbir değer, hiçbir umut... yok. Bu bilinci hissettiğinizde duyulabilecek bir kasvet nihilizm. Nietzsche'ye çok şey borçluyuz Nihilizm çözümlemesinde. Son olarak Nihilizm'in tek olumlu duygulanımı, olumlu bilinç hali özgürlüktür. Örneğin Sartre'da özgürüzdür: Zira Tanrı yok, tüm zamanlar, tüm koşullar için geçerli bilimsel temellli bir öğreti, bir "nasıl yaşamalıyız kılavuzu" yok. Özgürüz, kendimizi, hayatımızı yapabildiğimiz ölçüde dilediğimiz gibi belirleyebiliriz. Ama bu dahi nihilistik bir temele sahip bir özgürlük: Özgürüz de elimizden tutacak hiçbir mutlak doğru yok!