insan gibi dökülür son yapraklarda sararmış tenleriyle
ve çocukluğunu, gençliğini, sararmışlığını geçirdiği dallarna veda eder
şimdi düştüğü sokaktan birazdan aşıkar geçecektir
ve olaki bi süreyağmur da yağacaktır ömrünün son karelerine
ne güzel bir yaprak kadar kolay kopabilmek belkide


düştüğüm sokaklardan aşıklar geçsin el ele isterim
birbirlerine bakmaya çekinen çoğu zaman
ve öpücükleri her zman birbirine fransız olan
ve üzerime o eşsiz son bahar damlaları düşsün isterim
kimbilir olur ya belki düşerim o sokaklara ve görünmem


üzerimde kurumuş dallar olur muhtemelen
ve gövdesinde aşklar kazınmış bir sürü ağacın ortasında kalırım
ve ölümü defalarca tatsalar da ölümsüz aşkları üzerinde taşıyan bir ağaç misali
kim bilir belki bu mevsimde bekli hep bu sokakta kalırım


az kaldı bak birazdan zilleri çalacak sokağın ucundaki lisenin
ve saf, ve temiz aşıklar dolduracak bu parkın banklarını
ve birbirini tutan eller hiç ayrılmak istemeyecek en gerçeğinden
ve varsa şansları yağmur da yağacak üzerlerinden
ve kim bilir ve ben burada olacağım belkide


keşke burada olsam bende vücumda kazıdığım bir tek aşk var belki ama
göz yaşlarımda binlerce ömür yıkadım ben
ve parmaklarımdan akıp giti yapraklar gibi sevdam
ve kurudum kaldım
aşkın bu mevsiminde yanlız kaldım
çokta önemli diil belki
birazdan yağmur yağar
ve kim bilir belki hayata yeniden başlarım…