Özlüyorum.

İçimde nedenini bilmediğim ve bir türlü bastıramadığım bir özlem, bir eksiklik ya da her ne ise bir şey var.

Özlemek deyinde aklıma huzurlu bir sahil kasabasında kıyıda yalnız yürümek geliyor veya ne bileyim işte… Zaten biliyorum özlediğim şey her şeyden çok farklı daha sıcak ve anlamlı bir şey, acaba aşk mı diyorum, ama ben zaten aşkın eksikliğini hiç umursamıyorum.

Her şeyi bırakıp dışarı çıkıyorum, insanların gözlerinin içine bakıyorum, acılar görüyorum. Bir çocuk harçlığını kaybettiği için babasından öldüresiye dayak yiyor, bir öteki istediği oyuncak alınmadığı için babasına öldüresiye kapris yapıyor, bir kez daha lanet ediyorum bu aptal dünyaya. Kendimi macera filmlerindeki uçurumun kenarındaki ya atlayacaksın parçalanacaksın ya da kötü adamlarla baş etmeye çalışıp kurşunlarla delik deşik olacaksın sahnesinin tam ortasında hissediyorum, illa bir çıkış yolu olmalı biliyorum fakat bir türlü filmin devamını hatırlayıp da bir şey yapamıyorum.

Başımı yere eğip yürüyorum.

İçimde kendi başına kocaman bir dünya var, her santimetrekaresine ayak basmaya çalışıyorum ama bir parçası eksik orası neresi bilmiyorum. Sanki koca bir yapbozun tam ortadaki parçasının eksikliği gibi, insanın bütün göz zevkini bozuyor. Ne çok şey kaybettim ne çok şey kazandım bilmem ama hepsi ya bir depremdi ya da bir havai fişek gösterisi içimde, ama bu öyle bir şey ki gidişi çok sakin ve yavaş ama eksikliği çok büyük oldu.

Daha da susuyorum.

Yalanlar işitiyorum, en çok da kendi yalanlarımdan iğreniyorum, aynada bir ben var, içimde sanki on farklı ben. Kendi yüzüme bakmaya tahammül edemiyorum.

Sonra yüksek perdeden bir ses geliyor kulağıma, bütün hayallerim duman gibi dağılıyor gözümün önünden.

“Ne yapıyorsun orda ?” diyor ses.

“Samimiyetimi kaybetmişim hocam bulamıyorum” diyorum.

Herkes gülüyor.

Herkesten çok da ben gülüyorum bu gözden düşmüş palyaço hallerime…



Hande