2 Pazar

Hayaletlerin yürüdüğü yollar kadim sözcüklerle toprak üzerine yazılmıştır. Hayaletler otobana çıkmaz. Yürürler. Bu yüzden mi buradayım ben? Bazen onun gözleriyle bakıyormuşum gibi geliyor bana. Bazen de sanki O benim gözlerimle bakıyor dünyaya.

Şu anda Kuzey Carolina'da, Wilmington'dayım. Issız bir kumsalda yazıyorum bu satırları, güneşin şavkı denizin üstüne düşmüş, öyle yalnızım ki.

Gün doğmadan neler doğar, öyle değil mi?

5 Çarşamba

Dün gece benimle konuştu. O olduğuna eminim. Los Angeles, Metairie'de bir telefon kulübesinin önünden geçiyordum. Telefon çaldı, ahizeyi kaldırdım.

"İyi misin?" dedi ses.
"Kimsiniz?" diye sordum. "Yanlış numara çevirmiş olmayasınız."
"Olabilir," dedi. "Ama iyi misin sen?"
"Bilmem," dedim.
"Ne kadar sevildiğini bil," dedi. O idi, kesinlikle emindim. Ben de seni seviyorum, demek istedim, ama O çoktan kapamıştı. Tabii gerçekten O idiyse. Bir anlığına orada idi. Belki de yanlış numaraydı, ama öyle olduğunu sanmıyorum.

Artık o kadar yakınım ki. Kaldırımdaki evsiz barksız, yanında battaniye taşıyan adamdan bir kartpostal satın aldım ve üzerine rujla Anımsa diye yazdım, artık unutmam mümkün değil. Ama rüzgâr çıkıyor ve kartpostalı önüne katıp götürüyor. Galiba şimdilik yoluma devam edeceğim.

Neil Gaiman
Çev. Semih Aközlü